Het circus

Sara staat samen met haar ouders in de rij om kaartjes te kopen voor het circus. Na lang wachten staat er nog maar één gezin, met zes kinderen, tussen hen en de kassa. Het is goed te zien dat ze niet veel geld hebben. Hun kleren zien er eenvoudig, maar wel schoon uit. De kinderen staan vol verwachting achter hun ouders in de rij. Ze praten over de clowns, de olifanten en alle andere optredens die ze deze avond gaan zien. Je merkt dat het de eerste keer is dat ze naar een echt circus gaan. De vader zegt: Mag ik zes kinderkaartjes en twee voor volwassenen. Als de kassajuffrouw het bedrag noemt, begint de lip van de man te trillen. “Hoeveel zei u?”. De juffrouw noemt het bedrag nog een keer. Omdat ze niet genoeg geld hebben, moet de vader nu gaan vertellen dat het uitstapje niet doorgaat. Sara’s vader overziet de situatie en laat het vijftig-eurobiljet, het enige geld dat hij bij zich heeft, vallen. Dan bukt hij zich, raapt het biljet op en geeft het aan de man: ”U heeft dit zojuist uit uw portemonnee laten vallen”,zegt hij. De man snapt wat er gebeurt en is blij met de helpende hand die wordt toegestoken. Hij kijkt Sara en haar vader dankbaar aan en zegt:”Dank u wel, u weet niet wat dit voor ons betekent”. Sara loopt weg met haar vader. Ze kijkt om en ziet de blije gezichten van de kinderen. Ze geeft haar vader een arm en samen lopen ze in de richting van de bushalte.

De ganzen

VERHAAL VAN DE GANZEN

Als je het komend najaar de ganzen in een grote V ziet langs vliegen op weg naar het zuiden voor de winter, bedenk dan waarom ze zo vliegen. Als de vogels met hun vleugels slaan, wordt de lucht voor de vogel er onmiddellijk achter opgetild. Door in een V te vliegen, kunnen ze 70 procent verder komen, dan wanneer ze alleen vliegen. Als een gans de groep verlaat, voelt hij plotseling een veel grotere luchtweerstand en daarom keert hij al gauw terug om zodoende gebruik te kunnen maken van de opwaartse kracht van de voorliggende vogel.
Als de gans die aan kop vliegt moe wordt, sluit hij zich aan bij de achterhoede en vliegt een andere gans voorop.
De achterste ganzen schreeuwen om de voorste ganzen aan te moedigen hun snelheid te behouden .

Ten slotte, en dit is belangrijk, als een gans ziek wordt of gewond raakt door een kogel en uit de groep valt, verlaten twee andere vogels eveneens de groep om de getroffen vogel  hulp en bescherming te bieden. Ze blijven bij de gevallen gans, totdat deze weer in staat is om te vliegen . Pas dan trekken ze verder, met z’n tweeën, drieën of met een andere formatie, totdat ze hun eigen groep inhalen.

Wandelcoaching, een ervaring

Hij wandelt naast me door een mooi lentebos en schrijft later een korte reflectie, die hij me toezendt:

“Ik vind het fijn om buiten te zijn. Als ik binnen ben, heb ik ook bijna altijd een raam of een deur open om frisse lucht te voelen. Als kind speelde ik veel in het bos, ik bouwde hutten samen met een vriend. De natuur, het bos voelt dus ´thuis´ voor mij. Je hebt een paar keer bewust de omgeving ingezet. Op een driesprong de ´loop je loopbaan´. Hoewel ik me in eerste instantie wat ongemakkelijk voelde, werkte het echt. Op het ene pad voelde ik de zwaarte op mijn schouders rusten en op het andere pad voelde ik me vrij en keek ik meer om me heen. De twijfels verdwenen en het voelde goed.

Ik heb ook op een recht pad de verschillende fases van mijn leven gelopen en daar gebeurde hetzelfde. Ik voelde me ongemakkelijk in het begin, maar dat verdween heel snel. Het stuk pad van mijn studententijd heb ik glimlachend gelopen en er dwarrelde allerlei herinneringen door mijn hoofd. Als ik nu aan dat moment terugdenk, gebeurt dat trouwens weer.

 

De Weg

 Niet altijd wijst de weg zichzelf. Er zijn er Die zich verliezen in steeds meer en steeds Minder doorzichtige stenige zijpaden, in omhoog.
En omlaag zonder duidelijk doel, en nog altijd Is het een weg, met de sporen die daarop wijzen. Misschien denk je ergens, halverwege of waar Het ook mag zijn, als je in kalme angst meent Verdwaald te zijn en zelfs de weg terug nooit meer te zullen vinden, misschien is er een oog. Dat deze verwarde weg ziet als een rechte lijn, als een pijl, die zonder omhaal afvliegt op Het doel.
Vertrouw daarom de weg, altijd, want Hoe dan ook, hij komt aan, anders was hij er niet.  

Uit: T. van Deel, Nu het nog licht is

Kathedralen

Ik wil niet in een wereld zonder kathedralen leven. Ik heb hun schoonheid en verhevenheid nodig. Ik heb ze nodig als verzet tegen de platvloersheid van de wereld. Ik wil opkijken naar de stralende kerkramen en me laten verblinden door hun bovenaardse kleuren. Ik heb hun glans nodig. Die heb ik nodig als verzet tegen de smerige eenheidskleur van uniformen. Ik wil mijzelf hullen in de bittere kou die in de kerken hangt. Ik heb hun gebiedend zwijgen nodig. Ik heb het nodig als verzet tegen het gebral van de kazernes en het stompzinnige gezwets van de meelopers. Ik wil het bruisende geluid van het orgel horen, die stortvloed van bovenaardse klanken. Ik heb die klanken nodig als verzet tegen de schelle lachwekkendheid van marsmuziek. Ik houd van biddende mensen. Ik heb hun aanblik nodig. Ik heb die nodig als verzet tegen het verraderlijke gif van de oppervlakkigheid en de stompzinnigheid. Ik wil de machtige woorden van de bijbel lezen. Ik heb de magische kracht van hun poëzie nodig. Ik heb ze nodig als verzet tegen de verwaarlozing van de taal en de dictatuur van de leuzen. Een wereld zonder die dingen zou een wereld zijn waarin ik niet meer wil leven. (Paul Mercier: Nachttrein naar Lissabon)